Ik begin vandaag met een weblog bij te houden.

Het is voor mij makkelijker om dit zo bij te houden, veel mensen vragen hoe het gaat en dan is het moeilijk uitleggen...Vaak vergeet ik ook een hoop en dan komt het altijd verkeerd over. Ik mankeer een hoop en dan is het niet altijd even makkelijk om dat te begrijpen. Er is vaak onbegrip en onwetendheid. Wat vaak kwetsend is voor mij maar soms ook voor anderen. Ik hoop op deze manier een stukje begrip te krijgen ook al is dat moeilijk.

Ik ben vandaag 5 weken en 4 dagen zwanger. Ik ben als de dood voor wat komen gaat. Ben erg depressief en heb overal last van. Alles wat op kan spelen speelt ook echt op. Alle pijn komt terug terwijl het eigenlijk net weer een beetje rustig werd. Waarom kies je er dan voor om terug zwanger te worden? Ja....das een goeie...Vanaf het moment dat je besloten hebt om een kindje te willen ga je daarvoor. Ja we hebben een gezinnetje, maar dat gezinnetje bestaat uit losse flodders. Niet negatief bedoeld. Maar ik heb een kind maar mijn wederhelft nog niet. Hij wil heel graag kinderen en ik kan hem dat waarschijnlijk niet geven. Dat is iets wat ik niet kan verteren. Het maakt dat je je niet vrouwelijk voelt. Bij iedere miskraam brokkelt je vrouwelijkheid steeds meer af. Mijn kinderwens is altijd heel erg groot geweest. Vanaf m'n eerste zwangerschap was voor mij duidelijk dat ik een groot gezin wilde. Nu blijft er van mijn wens niet veel meer over dan een schraal hoopje met ergens onderin een fractie van wat je hoop zou kunnen noemen. Iedere keer weer ben je blij dat je zwanger bent, je voelt je totaal belabberd van de hormonen, mijn lijf gaat daarbij luid protesteren door overal pijn te doen, mn benen, armen, voeten en handen gaan paars zien, mn ogen branden uit mn hoofd, mn hoofd splijt uit elkaar van de pijn, ik kan mn bed niet uit 's morgens doordat je lijf simpelweg zegt vergeet het maar. Maar ik neem het allemaal voor lief want over 9 maanden hou ik mn eigen prutsje vast en ga ik de gelukkigste te wereld zijn! In een perfecte wereld, in een perect lichaam en perfecte geest...PERFECT...

Afgelopen dinsdag naar Gent geweest voor de eerste intake bij de anti fosfolipide expert. Ik mocht me uitkleden voor z'n sidekick en diens leerling. Er wordt vervolgens overal op gedrukt in geknepen en aan getrokken. Als de sidekick klaar is mag vervolgens diens leerling zn gang gaan. Allemaal geen probleem maar het doet PIJN. Ik wil huilen, maar nu even niet. Ze weten het niet. Dat er iets serieus met me aan de hand is is duidelijk en ze moeten gelijk druk gaan overleggen. Ze kunnen een aantal onderzoeken niet doen omdat ik zwanger ben. Wel willen ze bloed afnemen omdat ze denken dat ik antistoffen aanmaak die effect hebben op het hartje van de foetus. Ik word wat witjes...kan ik nou toch geen kinderen krijgen? Bestaan er medicijnen voor?? Ehm help??? Ze willen dat ik een capillaire test doe. Iets met bloedvaatjes en nagelranden...Krijg ik nou naalden in mn vingertoppen??? Ow ja en een oogtest want er moet uitgezocht worden of er een oogziekte meespeeld.. Nee niet de oogdruk maar de vochtigheidsgraad van het oog. En hoe willen jullie dat gaan meten??? We zien elkaar over 4 weken terug... Leuk maar hoe zien die onderzoeken eruit??? Dan maar eerst bloed laten aftappen. Na 9 buisjes zie ik nog witter en nou moet ik nog in een potje piesen ook. Maar ik heb net mn blaas al geleegd. Kon dat niet even eerder gemeld worden?? Jullie krijgen maar een bodempje van me, je doet et er maar mee!

Ik word gebeld door het UWV. Of we even een afspraak kunnen maken voor de keuring bij de WIA. Juist... "de arbeidsdeskundige wil u eerst zien"...dat is toch niet gebruikelijk? Ik bedoel je moet toch altijd eerst naar de vezekeringsarts anders weet de arbeidsdeskundige toch niet wat de belastbaarheid is??? "Hier staat dat de arbeidsdeskundige u toch even eerst wil spreken"... Wat willen ze nou??? Mij terug aan het werk? Yes please en no please... Ik wil echt ZO GRAAG terug gaan werken! Terug onder de mensen, je nuttig maken, je ergens voor in kunnen zetten...maar als ik dat ga doen lig ik overmorgen weer plat en zegt mn lijf weer bekijk het maar... Er zijn dagen dat ik denk, de groeten met mn lijf ik doe het gewoon. Dan doe ik iets heftigs voor mijn doen (bijvoorbeeld de tuin) en dan word ik vrijwel dezelfde dag nog even terug gefloten, hoe ik het in mn hoofd haal...sja...alles gedoseerd doen...even werken even pauze even werken even pauze...dat lukt aardig maar ik word er niet voor beloond. Mijn lijf zegt niet goh je hebt zo goed structuur gehouden nu mag je wat extraas doen...Zelfs na een half jaar nog niet. "kom we gaan shoppen, ga je mee?" Kan ik dan na een uurtje terug naar huis? "we gaan stappen, ga nou ook eens mee je lijkt wel een kluizenaar!" Sorry maar ik heb de puf echt niet meer! "Ik zie je nooit meer, je belt nooit eens, heb ik wat mispeuterd??" Al mn energie zit in het in gang houden van mn leven op dit moment, ik zie al mn vrienden even graag en het liefst ga ik per week overal even langs. Als ik ga bellen ga ik dingen beloven die ik op dat moment ook echt wil doen, maar achteraf niet kan doen. Ik ga 1x per week de deur uit om alle boodschappen voor die week te halen, en lig de rest van die dag gestrekt. Als ik me goed voel ga ik naar buiten en dan geniet ik er met volle teugen van! Dan ga ik lekker koffiedrinken en kletsen! Maar het wachten op zo'n dag duurt soms erg lang. En laat nou net al je vriendinnen een baan hebben waardoor overdag koffiedrinken toch een beetje lastig wordt.

Het wordt een klaagblog geloof ik....